การฝังเข็มรักษาโรค

 

 

ทฤษฎีพื้นฐานของวิชาแทงเข็ม

       วิชาแทงเข็มเป็นแขนงสาขาหนึ่งของวิชาแพทย์แผนโบราณของจีนที่มี ประวัติศาสตร์การพัฒนาด้วยกันตลอดทฤษฎีที่เป็นพื้นฐานของวิชาแทงเข็ม จึงเป็นส่วนหนึ่งของทฤษฎีแพทย์แผนโบราณของจีนที่นำมาเป็นหลักในการ ใช้แทงเข็มเพื่อรักษาโรคทฤษฎีที่เป็นพื้นฐานสำคัญเหล่านี้  ได้แก่   ทฤษฎี ยินหยาง  ทฤษฎีปัญจธาตุ  ทฤษฎีอวัยวะ  และทฤษฎีเส้นลมปราณ ซึ่งล้วนมี เนื้อหาที่อธิบายปรากฏการณ์ต่างๆในเชิงกึ่งปรัชญาและเป็นนามธรรมและเป็น ที่เข้าใจได้ยากเมื่อมองจากทัศนะของการแพทย์แผนปัจจุบัน

 

ความหมายและประเภทของจุดแทงเข็ม

       จุดแทงเข็ม[ Acupuncturepoint ] หมายถึงจุดที่มีตำแน่งที่แน่นอนอยู่บนส่วน ผิวของร่างกายซึ่งเมื่อถูกกระตุ้นโดยวิธีการหนึ่งๆเช่นการใช้เข็มแทงการกดนวด หรือการ กระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้าที่จะมีบทบาทในการรักษาอาการและโรคได้ โดยส่วนใหญ่แล้วจุดต่างๆจะกระจาย อยู่ตามแนวทางการเดินของเส้นลมปราณ แพทย์จีนเห็นว่าจุดแทงเข็มคือตำแหน่งที่พลังลมปราณซึ่งไหลเวียนจุดแทงเข็ม คือ  ตำแหน่งที่พลังลมปราณซึ่งไหลเวียนในร่างกายเปิดติดต่อกับโลกภายนอก ร่างกายในยามที่เกิดความผิดปกติของการไหลเวียนของลมปราณมันอาจจะมี อาการ หรืออาการแสดงปรากฏออกมาให้ทราบตรงตำแหน่งจุดนี้ได้ด้วย  เช่น รู้สึกเจ็บหรือคลำได้ก้อนแข็งหรือสีผิว สีผิวบริเวณนั้นเปลี่ยนไป เป็นต้น

 

 

รูปจุดฝังเข็มต่างๆบนหู